Nusfalau

Stichting Nijverdal helpt Nusfalau

Home

Nieuws

Nusfalau

RoemeniŽ

Projecten

Reisverslagen

Oproepen

Contact

ANBI

AVG

RoemeniŽ

RoemeniŽ is een republiek in Zuidoost-Europa, grenzend aan de Zwarte Zee, Bulgarije, ServiŽ, Hongarije, OekraÔne en MoldaviŽ. Op een grondgebied van 238.391 km2 heeft RoemeniŽ 21.529.967 (in 2017) inwoners.
Op 1 januari 2007 is RoemeniŽ toegetreden tot de Europese Unie. Aan de toetreding zijn veel eisen opgehangen richting RoemeniŽ, maar de toetreding biedt RoemeniŽ ook veel voordelen.
In Nederland overheerst  helaas het beeld van de criminele bendes die hierheen komen uit RoemeniŽ, afkomstig uit een land met zigeuners en mensen in flatblokken en paardenkarren op het platteland. Dit beeld is slechts een deel van de werkelijkheid. Een groot deel van de Roemeense bevolking is net zoals u, heeft vergelijkbare opvattingen over van alles en nog wat en kan normaal rondkomen zonder honger of armoede. De mensen die het zwaar hebben zijn (een deel van de) zigeuners, de weeskinderen, de ouden-van-dagen, de zieken en de gehandicapten.

RoemeniŽ wil Euro
De regering Boekarest wil deel gaan uitmaken van de eurozone. 

RoemeniŽ voldoet al voor aan het grootste deel van de criteria voor toetreding tot de eurozone. De invoering van de euro zal de economische ontwikkeling van RoemeniŽ kunnen stimuleren. De meningen zijn echter verdeeld, want de financiŽle analisten zijn veel voorzichtiger over de mogelijke voordelen die invoering van de euro RoemeniŽ kan bieden.

Economische crisis
De economische crisis in RoemeniŽ heeft grote gevolgen voor de mensen daar. De Roemeense regering heeft ingrijpende maatregelen moeten nemen om de crisis het hoofd te bieden. Met ingang van 1 juli 2010 kregen alle werknemers ineens 10 procent minder loon, ambtenaren zelfs 25 procent minder loon. De pensioenen en uitkeringen zijn met 15 procent verlaagd. De kinderbijslag zelfs met 25 procent.

Daarbovenop is de omzetbelasting verhoogd van 19 naar 24 procent. Alle mensen gingen
er dus tussen de 15 en 30 procent in inkomen op achteruit. En dat terwijl heel veel mensen geen financiŽle reserves hadden. Zoiets zouden wij hier in Nederland absoluut niet accepteren, maar de mensen in RoemeniŽ kunnen niet anders dan het maar voor lief te nemen. Wij wensen hen sterkte en moed voor de komende tijd.

Roemeense melkveehouderij en zuivel
RoemeniŽ is van oudsher een landbouwland, het beschikt ove vruchtbare landbouwgrond. In het begin van de vorige eeuw kende de landbouw een grote bloei. In de communistische periode is de landbouw grootschalig geworden en de veehouderij is daarop mee gevaren.
Na het communisme is de veehouderij geheel verdwenen. De landerijen zijn vaak in kleine stukken verdeeld onder de oorspronkelijke eigenaren. Door de versnippering is het moeilijk om een groter bedrijf tot stand te laten komen. De melk wordt veelal in een centrale melktank in het dorp verzameld. De zuivelverwerkers zijn meestal de eigenaren van de melktank. Deze melktank wordt wordt ťťn ŗ tweemaal per dag geleegd.
In april 2012 waren er 702.000 geregistreerde melkveehouders, maar 99 procent heeft minder dan 30 koeien. Gezamenlijk produceert deze groep 85 procent van de nationale melkproductie. De kleine boeren zijn de basis voor de sociale structuur in de kleine dorpen.
Er zijn wel grotere bedrijven met meer dan 300 koeien. Er zijn een aantal Nederlanders eigenaar van deze grotere veehouderijen.
Na het communisme is de melkverwerking geprivatiseerd. Diverse grote internationale bedrijven, zoals Danone en Friesland Campina hebben zich in RoemeniŽ gevestigd.

Het leven van een weduwe in RoemeniŽ
Ik ben 66 jaar, weduwe en heb helaas geen kinderen, dus mijn leven is wel een beetje eenzaam. Dat heb ik niet zo gemerkt toen ik nog jong was. Ik had werk, een man (heb ik wel veel problemen mee gehad, maar ik was niet alleen), ik was gezond en kon veel doen. Ik heb gelukkig goede buren en ook wat vrienden, maar ik mis toch een eigen gezin. Tegenwoordig is iedereen heel erg druk en als alleenstaande komt er wel veel op je af als je niet zo jong meer bent. Ik leef van mijn pensioen dat niet veel is en als ik er niet wat bij verdien kan ik er eigenlijk niet van rondkomen. Het is maar net genoeg voor het huishouden en de medicijnen. Om bij te verdienen maak ik vermicelli voor in de soep en die verkoop ik. Dat is allemaal handwerk. Je bent er wel lang mee bezig en je verdient er niet zo heel veel mee, maar alle beetjes helpen. 


Een paar jaar terug toen ik nog gezonder was ging ik op het land werken bij mensen, dat was gezelliger werk, toen kwam ik nog onder de mensen. Met vermicelli maken ben ik meestal alleen en zijn de dagen soms heel erg lang. Op het land werken lukt me niet zo goed meer, ik ben blij dat ik mijn eigen grond nog kan bewerken. Dat moet wel, want anders heb ik niet genoeg te eten. Ik verbouw wat maÔs voor de kippen, aardappels, groente en heb nog wat druiven waar ik wijn van kan maken. Die hoef ik dan niet kopen als er soms mensen komen helpen of als ik visite krijg. Ja, soms heb ik wel wat mankracht nodig want zwaar tillen en hout hakken wordt mij een beetje te zwaar. Die dingen horen ook allemaal bij ons dagelijkse leven in RoemeniŽ. Als we in de winter warm willen zitten op het platte land dan moeten we er in de zomer voor zorgen dat we genoeg hout hebben. Ik heb wel een eigen stukje bos maar het hout moet ook nog naar huis en gezaagd en gehakt worden. Omdat ik dat zelf niet kan moet ik iemand zoeken die het voor mij wil doen, maar dat wordt steeds moeilijker, want de jongeren die een baan hebben zijn ook vaak de hele dag aan het werk en dan moeten ze thuis ook nog voor hun eigen gezin zorgen. Mijn meeste buren zijn ook ouderen en weduwen die vaak met het zelfde probleem zitten. Gelukkig redden we ons nog wel, maar als ik het leven in Nederland zie dan zou ik ook graag willen dat het bij ons een beetje makkelijker werd. Het zou wel mooi zijn als wij ook thuiszorg zouden hebben, zodat je als je ziek bent niet altijd alleen maar van je buren of familie afhankelijk hoeft te zijn. Je voelt je niet zo lastig als je weet dat iemand zijn of haar boterham kan verdienen door voor jou te zorgen. Als er wat meer werkgelegenheid zou zijn dan zouden er misschien ook wat minder jongeren gaan emigreren, want dat is ook wel een probleem bij ons. Ik heb zelf geen kinderen, maar ook mensen die wel kinderen hebben zijn toch alleen nu ze oud worden. De kinderen zijn het dorp uit en kunnen ook niet elke keer komen helpen. Soms hebben ze wel de mogelijkheid om hun ouders te helpen, maar soms ook niet. Eigenlijk als ik goed nadenk ben ik ook niet de enige die eenzaam is. Ik denk dat er in Nederland ook wel mensen zijn die eenzaam zijn en dat is voor hen ook net zo naar. Maar het leven van een gepensioneerde ziet er toch wel heel anders uit in RoemeniŽ dan in Nederland.

Land van tegenstellingen
Tegenwoordig is RoemeniŽ vooral een land van tegenstellingen. Het land gaat economisch vooruit, maar niet iedereen profiteert ervan mee. De prachtige natuur en de populariteit van toeristische trekpleisters staan in schril contrast met de schrijnende situaties die in sommige streken en dorpen nog altijd dagelijkse kost zijn. Maar er is echt een enorm verschil tussen arm en rijk. Je ziet huizen waarvan je twijfels hebt of daar nog iemand woont, de schuur ernaast is zo mogelijk nog slechter, maar er staat wel een gloednieuwe auto naast dit schuurtje te blinken. Of je ziet mensen op een kar, vol geladen met hooi, een paard, os of ezel ervoor gespannen en dan zitten zij op de hoogste stapel hooi te bellen met het allernieuwste mobieltje.

Internet is bij de jeugd net zo populair als hier in Nederland. RoemeniŽ beschikt over het snelste internet van Europa, maar stromend water uit de kraan is nog lang niet voor ieder huishouden beschikbaar. In veel dorpen moet het drinkwater nog getapt worden bij centrale waterputten. En dan de toiletten, die zijn op het platteland toch nog bij de meeste mensen achter het huis in de tuin. Moeders doen de afwas in een afwasteiltje en verwarmen het water in een ketel. Elke dag warm douchen is voor de meeste mensen ook niet mogelijk. In sneltreinvaar is RoemeniŽ bezig om in 10 jaar in te halen waar wij 50 jaar over gedaan hebben. De jeugd ziet via de media dat het anders kan en voor deze bevolkingsgroep gaat het nog lang niet snel genoeg. De studiemogelijkheden zijn goed in RoemeniŽ, maar probeer daarna maar eens een baan te krijgen. Op het platteland is dat zo goed als onmogelijk. De meeste afgestudeerde jongeren keren niet meer terug naar hun dorpen. Zij zoeken een baan in de grote steden of gaan naar het buitenland.


Grote chaos na invoering nieuwe wet gezondheidszorg

Ziektekosten worden niet meer betaald door de staat. Tegenwoordig moeten alle Roemenen een eigen bijdrage betalen voor een doktersconsult. Lage inkomensgroepen en minderjarigen zijn uitgezonderd. Voorheen was de medische zorg gratis in RoemeniŽ, maar het is niet zeker of deze maatregel wel genoeg geld oplevert voor een verbetering van de zorg. Er is een groot tekort aan medisch personeel. Veel Roemeense artsen emigreren naar het buitenland en de Roemeense gezondheidszorg ligt vaak onder vuur omdat zij ondermaats zou zijn.

Een huisartsenpraktijk heeft gemiddeld 2000 patiŽnten in het bestand, maar per dag mag de dokter maar 20 patiŽnten behandelen. Alles wat de dokter extra doet, wordt niet meer vergoed door de overheid. Dit werkt in de praktijk niet. Vooral in dorpen met veel oudere mensen met een laag inkomen en veel kinderen is dit geen werkbare situatie.
Sinds de invoering van de nieuwe wet betaalt de werkende bevolking 5,5 procent van hun bruto salaris als premie voor hun ziektekostenverzekering. Deze premie wordt soms ook betaald door hun werkgever. De verzekering geeft recht op ťťn doktersconsult per maand. Als mensen vaker naar de dokter moeten, dan moeten zij dat zelf betalen. Hetzelfde geldt voor het gebruik van medicijnen, ťťn recept per maand wordt vergoed. Het bezoek aan een specialist moet apart worden betaald, vaak wordt er ook nog een bedrag zwart betaald aan de specialist de assistent. Bij ziekenhuisopname moet per dag een bedrag worden betaald, verder moet alles van huis meegenomen worden: eten, drinken, medicijnen, spuiten, verband, beddenlakens en handdoeken. De ziekenhuizen hebben hier namelijk zelf geen geld voor!

Confrontatie  met "misstanden" in een Roemeens ziekenhuis (een verslag uit eerste hand  van een Nederlands gezin)
Onze dochter heeft twee dagen in een ziekenhuis in RoemeniŽ gelegen. De artsen waren wel aardig en ze hebben haar goed behandeld. Ik vroeg me echter wel af of ze tegen elke patiŽnt zo aardig doen, of alleen maar als je uit het buitenland komt. We waren op de kinderafdeling en bij elke patiŽnt was een moeder aanwezig behalve bij ťťn kind. Dat kwam uit een groot en arm gezin. Wat de reden precies was waarom de moeder er niet bij was, daarover had iedereen een ander verhaal. Het kind, een tweejarig jongetje, was waarschijnlijk aan de darmen geopereerd en volgens zeggen was het ook verlamd. Hij bewoog wel zijn handen en benen, maar kon niet zitten. Wat me opviel was dat sommige verpleegsters wel heel erg aardig tegen hem waren maar anderen helemaal niet, alsof het kind iets aan zijn situatie kon doen. En dan hoor je wel verhalen dat je soms alleen netjes wordt geholpen als je wat smeergeld aan de verpleegsters of artsen geeft, want ze verdienen niet zo veel. De patiŽnten eigenlijk ook niet, maar goed. Ik vond sowieso dat de assistenten niet echt goed hun werk deden, want alle ouders moesten zelf bijhouden welke medicijn hun kind nodig had en wanneer ze het moesten hebben. Dan moesten ze zelf naar de kamer van de assistente om de medicijnen op te halen.
Eťn van de assistenten die onze dochter voor de eerste keer zag, vroeg aan mij wanneer zij haar medicijn moest hebben. Ik was zo verrast. Ik was zelf net in het ziekenhuis en ik kende haar schema nog niet, maar dat je dat zelf zo goed in de gaten moest houden had ik niet verwacht. Ik heb ook tegen de assistente gezegd dat ik het vreemd vond dat zij dat niet wisten. Na die tijd hebben ze altijd de medicijnen gebracht of hielpen ze onthouden dat ik ze op moest halen. Want ze wisten het wel, alles stond genoteerd in een schrift. Het is wel heel vreemd. Je kunt eigenlijk in RoemeniŽ niet in een ziekenhuis liggen zonder steeds te bedenken wie je geld moet geven en hoeveel en hoe je dat onopvallend kunt doen want het mag natuurlijk officieel niet. Dit kwam ook naar voren in de gesprekken met andere moeders. Sommige moeders hadden hier al ervaringen mee, want ze waren al vaker in het ziekenhuis. Een moeder, die tot nu toe altijd naar privť ziekenhuizen was geweest, zei dat ze daar niet hoefden bij te betalen, daar gelden vaste bedragen. Ik dacht eerst nog ik doe het niet. De arts deed gewoon haar werk, de assistenten konden volgens mij iets meer doen, de schoonmaakster deed ook gewoon haar werk, waarom moet dat nog eens extra beloond worden. Als je in de fabriek werkt krijg je toch ook geen fooi omdat je gewoon je werk doet. En daar moet je het ook nog goed doen, want anders word je ontslagen. Maar ja, als het om je gezondheid gaat dan ben je kwetsbaar en wil je zo goed mogelijk geholpen worden. En als je voor goede zorg extra moet betalen dan doe je dat ook gewoon. De zorg heeft onze dochter wel gehad, daar kan ik niet veel over zeggen, maar ik kon het wel merken dat alles niet meer zo soepel verliep toen ze eindelijk naar huis mocht. De arts moest nog een brief schrijven, maar dat duurde een eeuwigheid. Ze wist wel dat we naar Nederland terug moesten en liever op tijd wilden vertrekken, maar al die bureaucratie duurt gewoon heel erg lang. Wat wel opviel was dat de arts mij nog een keer apart op haar kamer heeft gevraagd om de medicatie voor onze  dochter nog een keer uit te leggen. Ik vond het wel een beetje gÍnant tegenover de andere moeders dat ik haar nog niets gegeven had, dus probeerde ik of ze wel of niet wat aannam. En ja hoor het was niet echt nodig, maar toch wel attent en aardig. Zo gaat het dus en toen verliep het ontslag opeens veel vlotter. Ik moest op verschillende kantoren een stempel halen, en gelukkig ging iemand van de verpleging mee, want als je daar niet bekend bent dan kom je aan het dwalen. Maar als je daar alleen zit met je kind dan weet ik niet hoe dat allemaal regelen moet.
Als je goed wilt eten in het  ziekenhuis, dan moet je alles meenemen van huis. Er staan koelkasten in de hal waar de patiŽnten hun eten en drinken in kunnen zetten. Als moeder van kinderen onder de drie mag je gratis in ziekenhuis verblijven met je kind. Met iets oudere kinderen mag het ook alleen dan moet je er voor betalen en dan kan je ook aangeven of je er wel of geen eten bij wil.
Als ouder mag je wel bij je kind blijven, maar je krijgt geen extra bed, zelfs nog geen stoel, dus je moet naast je kind slapen. En het kan er vooral in de zomer bloedheet zijn. De kamers waren gelukkig netjes, je ziet toch vooruitgang in de gezondheidszorg.
Het ziekenhuis was eigenlijk verbouwd of beter gezegd ze waren nog aan het verbouwen. De ene kant van het gebouw was al klaar, aan de andere kant waren de bouwvakkers nog druk bezig. Dat was eigenlijk een onbegrijpelijke situatie. Ze konden de afdeling niet zo goed afsluiten dat er geen stof binnenkwam.
En als de patiŽnten aan tafel moesten, want het eten word niet aan het bed gebracht, tenzij je echt niet uit je bed kan, dan moest je door de stoffige en tochtige hal heen naar de eetkamer. Ik wist wel ongeveer hoe het in RoemeniŽ gaat als je in ziekenhuis ligt, maar ik was gelukkig meestal slechts bij iemand op bezoek en zelf geen patiŽnt. Maar nu pas realiseer ik me echt hoe zwaar het is voor een gezin als iemand in het ziekenhuis ligt. Je moet er voor zorgen dat de zieke elke dag goed eten krijgt. Maar lang niet iedereen krijgt elke dag bezoek, de afstanden zijn daarvoor te groot en lang niet iedereen heeft een auto. En ook als ze een auto hebben dan moet de brandstof ook nog betaald kunnen worden. Zo kunnen soms mensen financieel helemaal in problemen komen als iemand langdurig in ziekenhuis moet verblijven. En dat komt steeds vaker voor want, bijvoorbeeld kanker komt in RoemeniŽ de laatste tijd ook steeds vaker voor.

Uittocht artsen neemt toe
Het aantal Roemeense artsen dat naar het buitenland vertrekt om daar een betere baan te krijgen, neemt nog steeds toe. In november 2011 waren er nog 21.400 dokters actief in de Roemeense ziekenhuizen. Exact twee jaar later waren dat er nog maar 14.400, aldus cijfers van het Roemeense College van Geneesheren. Volgens de president van de organisatie van medisch personeel, Vasile Astarastoaie, zijn de lage salarissen en de slechte werkomstandigheden de voornaamste reden voor de uittocht. De meeste artsen gaan richting het Verenigd Koninkrijk, waar al meer dan 2.100 Roemeense artsen actief zijn. De ziekenhuisdokters in RoemeniŽ verdienen gemiddeld ongeveer € 400,-- per maand.

Ouderschapsverlof voor moeders in RoemeniŽ
Moeders in RoemeniŽ hebben recht op twee jaar ouderschapsverlof. Tijdens deze periode krijgen zij 80 procent van hun loon uitbetaald.
Na twee jaar moeten zij weer aan het werk en dat is altijd fulltime. In RoemeniŽ wordt niet in deeltijd gewerkt. Je werkt, of je werkt niet. De werkgevers zijn nog niet bereid om parttime banen aan te bieden.

Onderwijs in RoemeniŽ

Het onderwijs begint voor de kinderen al op vrij jonge leeftijd. De kleinsten worden als zij 2 jaar zijn naar een crŤche gebracht. Kinderen tussen 3 en 6/7 jaar gaan naar de kinderopvang. Kinderen die in de maand juli 6 jaar worden, mogen in september naar de basisschool, maar wie bijvoorbeeld in november jarig is, moet nog een jaar naar de opvang.
Bij de kinderopvang worden de kinderen in 3 groepen verdeeld. Groep 1 en 2 spelen nog veel, vanaf groep 3 is de opvang voor de kinderen verplicht. In groep 3 worden de kinderen op het basisonderwijs voorbereid.
Ouders kunnen kiezen om de kinderen halve of hele dagen naar de kinderopvang te brengen. De kinderen kunnen van 8.00 uur 's ochtends tot 12.00 uur 's middags naar de halfdaagse opvang en nemen dan brood en fruit mee. De ouders kunnen ook kiezen voor de kinderopvang waar de kinderen vanaf 6.00 uur in de ochtend welkom zijn en tot 18.00 uur 's avonds kunnen blijven. Hier krijgen ze 3 maaltijden. 's Middags wordt er dan een warme maaltijd geserveerd.
Het schooljaar in RoemeniŽ begint altijd op 15 september en de laatste schooldag is 15 juni. Verder hebben de kinderen nog een week vakantie in oktober, 2 weken in december, een week in januari en een week met Pasen.
De kinderen beginnan aan het basisonderwijs als zij 6 of 7 jaar zijn. In de basisschool doorlopen ze de klassen 1 t/m 8. Na de achtste klas doen de kinderen examen. De uitslag van alle examens is op 15 juli.
Aan de hand van de examenresultaten wordt bekeken wat de mogelijkheden zijn voor vervolgonderwijs. Er kan gekozen worden voor het beroepsonderwijs of voor het lyceum.

Het beroepsonderwijs is een tweejarige praktijkgerichte opleiding waar de kinderen naar school gaan en stage lopen in een bedrijf. Deze opleiding wordt afgesloten met een examen. Met 16 jaar mogen de jongeren aan het werk en zijn ze niet meer verplicht om naar school te gaan. Verder studeren kan ook op een avondschool.
De jongeren kunnen ook kiezen voor het lyceum. Hier leren ze talen, wiskunde, enzovoort. Deze opleiding duurt 4 jaar. Daarna is er de mogelijkheid om 2 jaar naar het postlyceum te gaan om een specialisatie te kiezen. Daarna kun je drie jaar colleges volgen en dan is nog de mogelijkheid om aan een universitaire studie te beginnen. Dit duurt nog eens 4 tot 5 jaar.
Het onderwijs in RoemeniŽ is gratis, ook een universitaire studie. Voor particuliere scholen en universiteiten moet wel betaald worden.

Vakantie in RoemeniŽ
Vakantie: een periode om even uit te rusten en tot jezelf te komen. Een fijne tijd dus die voor ons vanzelfsprekend is. Voor de mensen in RoemeniŽ is dit heel anders. Een enkeling gaat op vakantie, maar voor de meeste mensen is dit niet weggelegd. Men kan het niet betalen en bovendien zijn de meeste mensen in de zomer druk bezig in de groentetuin om een wintervoorraad van eten aan te leggen. Wel worden er voor de jeugd vanuit de kerken diverse vakantieweken georganiseerd en daar wordt heel veel gebruik van gemaakt.

TransylvaniŽ in top tien winterbestemmingen
Lonely Planet heeft een lijst gepubliceerd met beste winterbestemmingen voor 2012. TransylvaniŽ, het westelijke gedeelte van RoemeniŽ, staat op de 9e plaats. Lonely Planet beschrijft Brasov en Sigishoara als fantastische middeleeuwse steden met verschillende referenties aan Vlad Tepes, beter bekend als graaf Dracula.


Transfagarasan mooiste volgens carsroute.com
In veel overzichten, zoals ook in het Britse programma Topgaer, met mooiste autoroutes komt de Transfagarasan route als ťťn van de mooiste in Europa naar voren. Zo ook in een recente publicatie op de Amerikaanse website carsroute.com. De website heeft een overzicht gepubliceerd met de vijftien mooiste routes op de wereld. De Transfagarasan staat op nummer ťťn gevolgd door de Stelvio Pas in 
ItaliŽ en de Lysebotn route in Noorwegen. De website noemt het rijden op Transfagasaran weg een "puur rijgenot".